Και γιατί δεκαπέντε; Για λόγους οικονομίας προφανώς. Θα μπορούσαν να είναι και 20 και 30 και 50. Αλλά τότε θα χρειαζόταν κανονικό βιβλίο για να καταγραφούν. Τα 15 λοιπόν από τα πιο αγαπημένα.
Βεβαίως μέσα στις προσωπικές λίστες του καθενός περιλαμβάνονται τραγούδια που είναι αγαπημένα εκατομμυρίων ανθρώπων, τραγουδήθηκαν και αγαπήθηκαν, πούλησαν τρελά νούμερα σε δίσκους και CD, βρέθηκαν στις πρώτες θέσεις των τσαρτς και θεωρούνται από τους ειδικούς κλασικά. Μπορεί όμως να υπάρχουν και κάποια που πέρασαν σχεδόν απαρατήρητα, που δεν έκαναν μεγάλες πωλήσεις ούτε γνώρισαν ιδιαίτερες διακρίσεις, τυχαίνει όμως να μας αρέσουν για πολλούς και διάφορους λόγους. Επειδή έχουν συνδεθεί ας πούμε με προσωπικές μας στιγμές και αναμνήσεις.
Να διευκρινίσω ότι σ' αυτού του είδους την καταλογοποίηση δεν με ενδιαφέρει το είδος των τραγουδιών, με τα αυστηρά κριτήρια και όρια που βάζουν οι λογής-λογής ειδικοί. Έτσι κι αλλιώς πιστεύω ότι τα σύνορα μεταξύ των διαφόρων ειδών μουσικής είναι πολύ ρευστά και συγκεχυμένα και κατά βάση είναι τεχνητά. Είναι στην ουσία μία σύμβαση που ακολουθούμε για να ταξινομούμε σε "κουτάκια" τραγούδια και καλλιτέχνες, την καλλιτεχνική δημιουργία γενικότερα. Αυτό που με ενδιαφέρει κυρίως είναι το συναίσθημα. Και το συναίσθημα μπορεί να προκληθεί κάλλιστα το ίδιο έντονο από ένα τραγούδι σκληρού ροκ, μία ποπ μπαλάντα, μία κάντρι μελωδία, ή ακόμα και από ένα ρυθμικό χιτ της πάλαι ποτέ ντίσκο.
Ξεκινάμε λοιπόν:
1. KING CRIMSON - EPITAPH
Το 1969 οι King Crimson, ένα βρετανικό progressive rock συγκρότημα, κυκλοφορεί τον πρώτο του δίσκο με τίτλο "In the court of the Crimson King". Εκεί περιλαμβάνεται ένα, μνημειώδες θα λέγαμε, τραγούδι 8,5 λεπτών, το Epitaph, μια ροκ ραψωδία που σε καθηλώνει από το πρώτο άκουσμα. Οι King Crimson πειραματίζονται με το Mellotron, ένα ηλεκτρομηχανικό όργανο της εποχής, με διάφορα πνευστά και κρουστά και το αποτέλεσμα είναι ένα ήχος ανάμεσα σε κλασικό ροκ και συμφωνική μουσική επενδυμένος με τα στιβαρά φωνητικά του Greg Lake. Αξίζει να αναφερθεί ο δυστοπικός, "φευγάτος" στίχος του Peter Sinfield:The wall on which the prophets wrote
Is cracking at the seams.
Upon the instruments of death
The sunlight brightly gleams.
When every man is torn apart
With nightmares and with dreams,
Will no one lay the laurel wreath
As silence drowns the screams.
2. RAINBOW - THE TEMPLE OF THE KING
Οι Rainbow είναι το συγκρότημα που δημιουργήθηκε από τον κιθαρίστα των Deep Purple Ritchie Blackmore, όταν αυτός αποχώρησε από το γκρουπ το 1975. Το Temple of the King, μία αριστουργηματική ροκ μπαλάντα, όπου κυριαρχεί η κιθάρα του Blackmore και η φωνή του Ronnie James Dio, είναι από το πρώτο μόλις άλμπουμ τους, το Ritchie Blackmore's Rainbow. Στην μετέπειτα πορεία τους οι Rainbow κυκλοφόρησαν αρκετά ακόμα άλμπουμ που γνώρισαν μεγάλη επιτυχία, όμως νομίζω ότι κανένα άλλο τραγούδι τους δεν αγαπήθηκε και δεν τραγουδήθηκε όσο τούτο εδώ.
3. KANSAS - DUST IN THE WIND
Οι Kansas, ένα αμερικάνικο ροκ γκρουπ που σχηματίστηκε το 1973 στην Topeka των Ηνωμένων Πολιτειών, είναι κυρίως γνωστοί και δημοφιλείς παγκόσμια για αυτό το μικρό διαμαντάκι, μία ροκ μπαλάντα με ακουστική κιθάρα και βιολί. Κυκλοφόρησε το 1977 στο LP "Point of Know Return". Σήμα-κατατεθέν του τραγουδιού το εκπληκτικό σόλο του βιολιού από τον Robbie Steinhardt.
