Κάλαντα Πρωτοχρονιάς 2026 (Η Πρωτοχρονιά του Κακομοίρογλου)

 

ΚΑΛΑΝΤΑ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΣ 2026

Αρχιμηνιά κι Αρχιχρονιά
έβδομος χρόνος στη σειρά
με Κούλη στο τιμόνι
μαύρο φίδι που μας ζώνει.

Με σκάνδαλα κι υποκλοπές
και στα ταμεία αρπαχτές
με “άριστους” σε θέσεις
κι απευθείας αναθέσεις.

Με την ακρίβεια φωτιά
και τους μισθούς στα χαμηλά
με φτώχεια κι ανεργία
κάτω κι απ’ τη Βουλγαρία.

Για νοίκι θες ένα μισθό
μα οι πονηροί σκορπούν σωρό
σε μία μέρα μόνο
όσα βγάζεις σ’ ένα χρόνο.

Με Μαγειρία και Φραπέ
ρημάξαν τον ΟΠΕΚΕΠΕ
και με τερτίπια χίλια
τα κοινοτικά κονδύλια

Με βοσκοτόπια στα νησιά
και ζώα ανύπαρκτα στρατιά
το κρέας κάναν ψάρι
δες και με που ’χω Φεράρι

Στους δρόμους όλη η αγροτιά
γι’ αξιοπρέπεια και δουλειά
το δίκιο της φωνάζει
και στα μπλόκα αναστενάζει.

Και των Τεμπών οι συγγενείς
τηρούνε στάση αναμονής
το θαύμα για να γίνει

νά ’βρουνε δικαιοσύνη.

Με δικαστές κι εισαγγελείς
των ισχυρών υποτελείς
βλέπω να παίρνουν κάτι
ό,τι πήραν και στο… Μάτι!

Με διαπλοκή και διαφθορά
έρχεται η νέα η χρονιά
και μ’ άρθρο ογδόντα έξι
μπαίνει το εικοσιέξι…


ΚΑΙ ΕΙΣ ΕΤΗ ΠΟΛΛΑ!!!

31/12/2025

Μάρκος Βαμβακάρης, ο μέγιστος των Ελλήνων τραγουδοποιών.

Δανείζομαι εν μέρει τον τίτλο από το αυτοβιογραφικό βιβλίο του Διονύση Σαββόπουλου "Γιατί τα χρόνια τρέχουν χύμα", που εκδόθηκε αρχές του 2025, λίγους μήνες δηλαδή πριν από το θάνατό του. Κάπου γράφει ο Σαββόπουλος: "Στο “Ροντέο” έπαιξε για τελευταία φορά ο βάρδος όλων των τραγουδοποιών, ο Μάρκος Βαμβακάρης. Ήταν ένα ανοιξιάτικο βραδάκι του ᾿71. Κάθισε σ᾿ ένα ψάθινο καρεκλάκι, ήταν πολύ ταλαιπωρημένος πια, και τραγούδησε μόνος με το τρίχορδο του τα αριστουργήματά του, έχοντας πλάι του τον Στέλιο Κηρομύτη. Μας είχε σηκωθεί η τρίχα. Έναν χρόνο μετά, βρεθήκαμε όλοι στην κηδεία του για τον τελευταίο χαιρετισμό στον βάρδο"

Αυτός ήταν λοιπόν ο Μάρκος, ο "βάρδος όλων των τραγουδοποιών" κατά Σαββόπουλο, ο μέγιστος των Ελλήνων τραγουδοποιών, λέω εγώ. Γιατί τι σημαίνει τραγουδοποιός; Είναι ο άνθρωπος που κάθεται με μια κιθάρα, ένα μπουζούκι, ένα πιάνο, ένα μουσικό όργανο τέλος πάντων, και αποτυπώνει τα αισθήματά του και τα προσωπικά του βιώματα με στίχους και μουσική, τραγουδώντας ο ίδιος τα δημιουργήματά του.

Ο Βαμβακάρης σίγουρα δεν είναι ο πρώτος που το έκανε αλλά είναι αυτός που καθιέρωσε και "απογείωσε" αυτή τη μορφή της προσωπικής δημιουργίας. Ο Σαββόπουλος ήταν αυτός που την ξαναέφερε στο προσκήνιο τη δεκαετία του '60, για να ακολουθήσει στη συνέχεια ολόκληρη "σχολή" των νεότερων Ελλήνων τραγουδοποιών, ξεκινώντας από τον Βαγγέλη Γερμανό και φτάνοντας στον Πορτοκάλογλου, τον Μάλαμα, τον Μαχαιρίτσα και πολλούς άλλους...

Ο Βαμβακάρης θεωρείται (και δικαίως) ο "πατριάρχης" του ρεμπέτικου τραγουδιού. Γιατί όμως είναι τόσο σημαντική η παρουσία του και, κυρίως, γιατί τα τραγούδια του εξακολουθούν να αρέσουν τόσο πολύ, σχεδόν 100 χρόνια μετά τη δημιουργία τους; Έχουν γραφτεί τόσα πολλά και καλά κείμενα για τον Μάρκο που ίσως ελάχιστη σημασία έχει να εξηγήσω και να επαναλάβω τα αυτονόητα. Προσωπικές σκέψεις και συναισθήματα θα καταθέσω λοιπόν.